Sąd oddalił wszystkie pozostałe roszczenia w pozwie byłej stylistki przeciwko firmie koncertowej Lizzo
Federalny sąd w Kalifornii oddalił wszystkie pozostałe roszczenia, które była członkini zespołu garderobianego Asha Daniels kierowała przeciwko Big Grrrl Big Touring, Inc., kończąc jej trwający niemal trzy lata spór na poziomie federalnego sądu pierwszej instancji. Sędzia federalnego sądu okręgowego Fernando L. Aenlle-Rocha 1 września 2026 roku uwzględnił wniosek obrony o wydanie wyroku w trybie summary judgment, uznając, że dowody przedstawione przez Daniels nie były wystarczające, aby pozostałe zarzuty dotyczące molestowania seksualnego i rasowego, dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność oraz wrogiego środowiska pracy zostały przedstawione ławie przysięgłych. Decyzja nie oznacza, że sąd ustalił, iż żadne z opisanych zdarzeń nie mogło mieć miejsca, lecz że, zgodnie z uzasadnieniem sędziego i standardami prawnymi mającymi zastosowanie do pozostałych roszczeń, materiał dowodowy nie osiągnął progu koniecznego do dalszego prowadzenia postępowania. Lizzo, której pełne imię i nazwisko brzmi Melissa Jefferson, już w grudniu 2024 roku została usunięta z tej sprawy jako pozwana indywidualna, dlatego najnowsze orzeczenie dotyczy przede wszystkim jej firmy koncertowej i pozostałych roszczeń w tym sporze. Prawnicy Daniels przekazali, że nie zgadzają się z decyzją i rozważają dalsze kroki prawne.
Summary judgment na korzyść Big Grrrl Big Touring
Według doniesień Billboard, Rolling Stone i innych mediów, które zapoznały się z najnowszym orzeczeniem sądu, sędzia Aenlle-Rocha zaakceptował argumenty obrony, że po wieloletnim postępowaniu nie pozostał rzeczywisty spór dotyczący kluczowych faktów, który uzasadniałby proces w sprawie pozostałych roszczeń federalnych. Taka decyzja w amerykańskim postępowaniu cywilnym jest znana jako summary judgment, czyli wyrok wydany bez przeprowadzania pełnego procesu wobec braku rzeczywistego sporu co do istotnych faktów. Zgodnie z Rule 56 Federal Rules of Civil Procedure sąd może go wydać, gdy nie istnieje rzeczywisty spór dotyczący istotnych faktów, a strona składająca wniosek ma prawo do wyroku na mocy prawa. Sąd analizuje przy tym zgromadzone dowody i ocenia, czy istnieje podstawa, na której rozsądna ława przysięgłych mogłaby wydać orzeczenie na korzyść drugiej strony. W sprawie Daniels stwierdził, że taka podstawa w odniesieniu do pozostałych roszczeń nie została wykazana.
Według opublikowanych fragmentów orzeczenia sędzia napisał, że Daniels nie wskazała zachowania pracowników Big Grrrl Big Touring, które świadczyłoby o ogólnej wrogości wobec kobiet albo o odmiennym traktowaniu mężczyzn i kobiet w miejscu pracy. Niektóre z opisanych sytuacji uznał za niewłaściwe i nieprofesjonalne, lecz stwierdził, że mimo to nie przekraczają one progu prawnego wymaganego do odpowiedzialności na podstawie Title VII Civil Rights Act z 1964 roku. To federalne prawo zabrania dyskryminacji w zatrudnieniu, między innymi ze względu na płeć i rasę, a zgodnie z wytycznymi amerykańskiej Equal Employment Opportunity Commission, EEOC, nękanie może stać się bezprawne, gdy jest wystarczająco poważne lub powszechne, aby stworzyć wrogie środowisko pracy. To właśnie pytanie, czy poszczególne incydenty oraz ich łączny kontekst osiągały ten próg, znajdowało się w centrum sporu między obiema stronami. Obrona twierdziła, że dowody go nie osiągają, natomiast strona Daniels uważa, że sąd rozpatrywał zdarzenia zbyt odrębnie.
Co Daniels twierdziła na temat pracy podczas europejskiej części trasy
Daniels pierwotnie złożyła pozew 21 września 2023 roku przed Superior Court of Los Angeles County, kilka tygodni po tym, jak trzy byłe tancerki złożyły odrębny pozew przeciwko Lizzo i członkom jej zespołu. Według akt sądowych i ówczesnego komunikatu jej prawników pracowała przy garderobie podczas europejskiej części Special Tour mniej więcej od 14 lutego do 5 marca 2023 roku. Twierdziła, że była narażona na środowisko o charakterze seksualnym i wrogo nastawione rasowo, dyskryminację, działania odwetowe po zgłoszeniu problemów oraz fizyczne incydenty w pracy. We wcześniejszych wersjach pozwu wskazywała również na wyjątkowo długie dni pracy, odmawianie przerw oraz problemy związane z urazami i opieką medyczną. Wszystkie te kwestie były twierdzeniami powódki, a Lizzo i jej zespół prawny od początku je kwestionowali.
W obowiązującej wersji pozwu z 2024 roku, zgodnie z wcześniejszym postanowieniem sądu federalnego, Daniels przedstawiła dziewięć podstaw prawnych, w tym molestowanie seksualne i rasowe na podstawie Title VII, dyskryminację i działania odwetowe związane z niepełnosprawnością na podstawie Americans with Disabilities Act, ADA, działania odwetowe i niezapłacone nadgodziny na podstawie federalnego Fair Labor Standards Act oraz roszczenie z tytułu rzekomego fizycznego ataku przeciwko ówczesnej kierowniczce garderoby Amandzie Nomurze. W ciągu 2024 roku zakres sprawy znacznie się zawęził. Nomura, zgodnie z postanowieniem sądu z 2 grudnia 2024 roku, została już w kwietniu tego roku usunięta z postępowania na wniosek Daniels, natomiast sąd później oddalił szereg roszczeń przeciwko Lizzo i kierowniczce trasy Carlinie Gugliotcie. Sąd oddalił wówczas również w całości roszczenie dotyczące niezapłaconych nadgodzin.
Dlaczego Lizzo nie była już pozwaną indywidualnie
Ważne jest rozróżnienie najnowszej decyzji od orzeczenia z grudnia 2024 roku, którym Lizzo osobiście została usunięta ze sprawy. W tamtym postanowieniu sąd uznał, że na podstawie federalnych przepisów, na które powołała się Daniels, nie może ona prowadzić tych roszczeń przeciwko Lizzo i Gugliotcie jako osobom fizycznym w sposób, w jaki zostały one sformułowane w pozwie. Dokument sądowy pokazuje, że jako pracodawcy wskazane były podmioty korporacyjne, natomiast Lizzo i Gugliotta zostały wymienione jako osoby związane z zarządzaniem. Z tego powodu sąd oddalił pierwszych sześć podstaw pozwu wobec nich obu bez możliwości ponownej zmiany. Decyzja ta zmniejszyła osobiste ryzyko prawne Lizzo w sprawie Daniels, ale nie zakończyła wówczas sporu przeciwko Big Grrrl Big Touring.
W międzyczasie sprawa została przeniesiona z kalifornijskiego sądu stanowego do U.S. District Court for the Central District of California. Wcześniejsze postanowienie wskazuje, że do przeniesienia doszło 30 kwietnia 2024 roku oraz że część pierwotnych roszczeń była problematyczna również ze względu na fakt, iż znaczna część zarzucanego zachowania i pracy miała miejsce w Europie. Jeszcze przed przeniesieniem kalifornijski sąd stwierdził, że określone kalifornijskie przepisy, na które powoływała się Daniels, nie mogą być automatycznie stosowane do pracy wykonywanej poza stanem i poza Stanami Zjednoczonymi. Po zmianach pozwu spór skoncentrował się więc na federalnych podstawach prawnych. Do września 2026 roku pozostała część sprawy przeciwko firmie koncertowej osiągnęła etap, na którym obrona domagała się wyroku bez procesu.
Sąd nie uwzględnił zarzutów dotyczących wrogiego środowiska pracy ze względu na płeć
Jedna z kluczowych części najnowszego orzeczenia dotyczyła twierdzenia, że Daniels była narażona na wrogie środowisko pracy ze względu na płeć. Według relacji Billboard dotyczącej wyroku powódka powoływała się na wulgarne gesty i seksualne żarty jednego ze współpracowników, w tym sytuacje związane ze słodyczami w kształcie penisa. Strona prawna Daniels później, w reakcji na decyzję, wspominała również o seksualnie jednoznacznych fotografiach i komentarzach menedżerów jako części szerszego kontekstu. Sędzia stwierdził jednak, że wskazane przez nią incydenty były odosobnione, nie były skierowane przeciwko niej w sposób spełniający test prawny oraz że z materiału dowodowego nie wynika ogólna wrogość wobec kobiet ani nierówne traktowanie kobiet w porównaniu z mężczyznami. W tym kontekście napisał, że opisane zachowanie, choć może być niewłaściwe i nieprofesjonalne, znajduje się poza ochroną Title VII zgodnie ze standardami ustanowionymi w orzecznictwie przez Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych.
Jest to istotne rozróżnienie prawne, ponieważ prawo federalne nie przekształca automatycznie każdego niegrzecznego, obraźliwego lub nieprofesjonalnego zachowania w pracy w bezprawne nękanie. EEOC wskazuje, że przy ocenie wrogiego środowiska pracy, zależnie od okoliczności, bierze się pod uwagę powagę lub częstotliwość zachowania, jego charakter oraz wpływ na warunki pracy. Strona prawna Daniels twierdzi, że właśnie łączny skutek wielu zdarzeń powinien był zostać oceniony przez ławę przysięgłych. Adwokat Ron Zambrano po wydaniu decyzji powiedział, że ich zdaniem sąd rozpatruje dowody zbyt wąsko i przez to umniejsza skumulowane znaczenie sytuacji o charakterze seksualnym. Zapowiedział, że zespół prawny rozważa odpowiednie dalsze kroki, co pozostawia otwartą możliwość podjęcia próby zakwestionowania wyroku, choć 2 września 2026 roku nie potwierdzono jeszcze, że nowa apelacja została już wniesiona.
Molestowanie rasowe i rzekome komentarze o innych artystkach
Sąd oddalił również pozostałą część zarzutów związanych z molestowaniem rasowym. Według relacji Billboard dotyczącej wyroku Daniels twierdziła między innymi, że Amanda Nomura używała rasistowskiego, obraźliwego języka i przekazała jej, że Lizzo miała rzekomo używać rasistowskich określeń, mówiąc o innych znanych czarnoskórych artystkach, w tym Beyoncé i Megan Thee Stallion. Sędzia stwierdził, że w dowodach nie ma podstaw do twierdzenia, iż Nomura sama wypowiedziała rasistowską obelgę albo mówiła o konkretnej czarnoskórej osobie lub ogólnie o czarnoskórych ludziach przy użyciu rasistowskiego, obraźliwego słownictwa. Jeśli chodzi o rzekome przytoczenie słów Lizzo, sąd uznał, że nawet przy spojrzeniu na nie w świetle najbardziej korzystnym dla Daniels tak nieprecyzyjne twierdzenie nie pozwoliłoby rozsądnemu sędziemu ani ławie przysięgłych stwierdzić, że miejsce pracy było obiektywnie wrogie rasowo.
Na etapie summary judgment nie wystarczy jedynie postawić zarzut; strona, która chce doprowadzić do procesu, musi przedstawić wystarczającą ilość dopuszczalnych dowodów, aby wykazać istnienie rzeczywistej spornej kwestii dotyczącej faktów istotnych dla roszczenia prawnego. Sąd stwierdził, że Daniels nie zrobiła tego w odniesieniu do pozostałych zarzutów dotyczących wrogiego środowiska ze względu na rasę. Roszczenia te nie zostaną więc przedstawione ławie przysięgłych w tym postępowaniu pierwszoinstancyjnym, chyba że sąd wyższej instancji ewentualnie zmieni decyzję.
Urazy nie spełniały kryterium niepełnosprawności na podstawie ADA
Kolejna ważna część orzeczenia dotyczyła dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność. Daniels twierdziła, że podczas pracy doznała urazów, w tym incydentu, w którym, według jej relacji, ciężki stojak z ubraniami przejechał jej po stopie, oraz sytuacji, w której kierowniczka garderoby ją popchnęła. W aktualnych doniesieniach dotyczących decyzji wspomina się również o złamanym paznokciu podczas załadunku pudeł oraz reakcji alergicznej. Sędzia podkreślił, że nie chce umniejszać bólu, który Daniels mogła odczuwać, ale uznał, że wskazane urazy nie były wystarczająco poważne ani długotrwałe, aby na podstawie przedstawionych dowodów spełnić definicję niepełnosprawności wymaganą dla jej pozostałych roszczeń na podstawie ADA.
Zgodnie z tekstem ADA i interpretacjami EEOC niepełnosprawność w kontekście zatrudnienia obejmuje fizyczne lub psychiczne upośledzenie, które istotnie ogranicza jedną lub więcej ważnych czynności życiowych, istnienie dokumentacji takiego upośledzenia albo sytuację, w której daną osobę uważa się za osobę z takim upośledzeniem. Prawo nakazuje szeroką interpretację ochrony, ale jednocześnie nie oznacza, że każdy krótkotrwały uraz automatycznie spełnia ustawową definicję. Strona Daniels kwestionuje sposób, w jaki sąd zastosował ten standard. Zambrano powiedział, że nie zgadzają się z oceną, zgodnie z którą skręcenie, utykanie i praca pomimo urazu w konkretnych okolicznościach nie były wystarczające, i uważa, że ława przysięgłych powinna była rozważyć szerszy kontekst oraz sporne fakty.
Lizzo i jej zespół prawny nazywają decyzję wielkim zwycięstwem
Adwokatka Lizzo Melissa Y. Glass w oświadczeniu dla mediów nazwała najnowszy wyrok całkowitym zwycięstwem Lizzo, jej firmy koncertowej i pozostałych osób objętych sprawą. Obrona nadal utrzymuje, że zarzuty Daniels nie miały podstaw prawnych, i zapowiedziała, że rozważa możliwości ochrony praw swoich klientów po wydaniu wyroku. Lizzo skomentowała decyzję także w mediach społecznościowych, podając, że odczuwa ulgę, i ponownie odrzucając zarzuty byłej członkini zespołu garderobianego. W swojej reakcji podkreśliła również, że Daniels pracowała podczas trasy krócej niż trzy tygodnie oraz że, według słów Lizzo, nigdy osobiście jej nie poznała. Twierdzenia te stanowią część publicznej reakcji Lizzo na sprawę i nie należy ich utożsamiać z odrębnymi ustaleniami faktycznymi sądu, poza sytuacjami, w których orzeczenie sądowe wyraźnie je potwierdza.
Strona Daniels zajęła przeciwne stanowisko. Zambrano powiedział, że szanują sąd i proces prawny, ale uważają, że sędzia w niewłaściwy sposób ocenił dowody, które według ich argumentacji powinny zostać przedstawione ławie przysięgłych. Szczególnie podkreślił skumulowany wpływ rzekomych incydentów o charakterze seksualnym oraz brak zgody z oceną roszczeń na podstawie ADA. Oznacza to, że spór na poziomie federalnego sądu pierwszej instancji został zakończony, ale nadal istnieją dostępne mechanizmy apelacyjne. Nie można z góry zakładać powodzenia ewentualnego zakwestionowania wyroku.
Odrębny pozew trzech byłych tancerek nadal trwa
Najnowsza decyzja nie dotyczy drugiego, jeszcze szerzej komentowanego w mediach pozwu, który w sierpniu 2023 roku złożyły byłe tancerki Arianna Davis, Crystal Williams i Noelle Rodriguez. Przed sądem w Los Angeles pozwały Lizzo, Big Grrrl Big Touring oraz kapitan zespołu tanecznego Shirlene Quigley, przedstawiając szereg odrębnych zarzutów dotyczących molestowania seksualnego, religijnego i rasowego, dyskryminacji, fizycznego ataku i bezprawnego pozbawienia wolności. Lizzo również odrzuciła ich zarzuty. Sąd już wcześniej oddalił część roszczeń w tej sprawie, w tym fragmenty związane z rzekomym zawstydzaniem z powodu masy ciała, a w 2025 roku powódki zrezygnowały z apelacji dotyczącej tego segmentu decyzji. Jednak według aktualnych doniesień z 2026 roku pozostałe części tej sprawy nie zostały ostatecznie rozstrzygnięte i postępowanie pozostaje aktywne.
Dlatego wyrok w sprawie Daniels nie oznacza zakończenia wszystkich sporów prawnych związanych z trasą Lizzo i środowiskiem pracy. Są to dwa odrębne pozwy, z różnymi powódkami, dowodami i ścieżkami proceduralnymi. Wynik jednej sprawy sam w sobie nie przesądza o wyniku drugiej. W odniesieniu do Daniels 1 września 2026 roku wydano decyzję eliminującą wszystkie pozostałe roszczenia przed federalnym sądem pierwszej instancji, podczas gdy spór trzech byłych tancerek trwa nadal i nie ma jeszcze ostatecznego rozstrzygnięcia sądowego.
Źródła:
- U.S. District Court for the Central District of California – postanowienie z 2 grudnia 2024 roku dotyczące wcześniejszego oddalenia roszczeń oraz historii procesowej sprawy Daniels v. Big Grrrl Big Touring (link)
- Billboard Brasil / Billboard – relacja dotycząca decyzji z 1 września 2026 roku, uzasadnienia summary judgment oraz wypowiedzi przedstawicieli prawnych (link)
- Rolling Stone Australia – relacja o oddaleniu pozostałych roszczeń, części orzeczenia dotyczącej ADA oraz reakcji adwokata Daniels (link)
- U.S. Equal Employment Opportunity Commission – ramy prawne dla Title VII, nękania w miejscu pracy i definicji niepełnosprawności na podstawie ADA (link)
- U.S. Courts – Federal Rules of Civil Procedure, Rule 56, standard prawny dla summary judgment (link)
- West Coast Employment Lawyers – pierwotna publikacja z września 2023 roku zawierająca twierdzenia powódki i kontekst wniesienia pozwu (link)
- ABC News – pierwotna relacja o odrębnym pozwie Arianny Davis, Crystal Williams i Noelle Rodriguez z sierpnia 2023 roku (link)