Sony Music pozywa Krogera za domniemane nieuprawnione wykorzystanie setek utworów w reklamach w mediach społecznościowych
Sony Music Entertainment oraz dziewięć powiązanych wytwórni płytowych wniosły do sądu federalnego w Los Angeles pozew przeciwko amerykańskiej sieci handlowej The Kroger Co. oraz szeregowi jej obecnych i byłych spółek powiązanych, twierdząc, że chronione prawem autorskim nagrania dźwiękowe Sony były przez lata wykorzystywane w komercyjnych publikacjach w mediach społecznościowych bez wymaganych licencji. Zgodnie z rejestrem sądowym sprawy o numerze 2:26-cv-09358 pozew został wniesiony 21 sierpnia 2026 roku do Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych dla Centralnego Dystryktu Kalifornii. Wśród pozwanych, oprócz Krogera, znajdują się spółki związane z markami Ralphs, Harris Teeter, Fred Meyer, Mariano’s, Murray’s Cheese, Home Chef oraz innymi przedsięwzięciami detalicznymi w ramach szerszej struktury Krogera. Sony wskazuje w pozwie co najmniej 392 odrębne przypadki nieuprawnionego wykorzystania swoich nagrań na oficjalnych kontach tych marek oraz w treściach promocyjnych influencerów, którzy według powodów otrzymywali wynagrodzenie za promowanie produktów i sklepów Krogera. Do 29 sierpnia 2026 roku sąd nie wydał rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście doszło do naruszenia praw autorskich, a zarzuty zawarte w pozwie pozostają na razie twierdzeniami powodów, które dopiero będą badane w postępowaniu.
Co najmniej 392 sporne przypadki wykorzystania na kontach marek i influencerów
Według twierdzeń zawartych w pozwie, o których informowały specjalistyczne media zajmujące się branżą muzyczną i prawną, Sony zarejestrowało sporne wykorzystania w publikacjach wideo promujących produkty, oferty sezonowe, sklepy oraz inne działania komercyjne Krogera i jego powiązanych marek. W niektórych przypadkach muzyka miała pojawiać się na oficjalnych profilach samych spółek, natomiast w innych chodziło o treści twórców i influencerów zaangażowanych w celach promocyjnych. Sony twierdzi, że takie wykorzystanie nie było przypadkowe, lecz stanowiło część przekazu reklamowego, którego celem było uczynienie treści bardziej atrakcyjnymi i rozpoznawalnymi dla odbiorców. W pozwie wśród wykonawców, których nagrania miały być wykorzystywane, wymieniono Mariah Carey, OutKast, Harry Styles, Bill Withers, Miley Cyrus, Beyoncé, Doja Cat, SZA oraz innych artystów z katalogu Sony. W szczególności wskazano, że nagrania utworów „All I Want for Christmas Is You” Mariah Carey oraz „Hey Ya!” grupy OutKast zostały wykorzystane co najmniej po 12 razy każde, natomiast wśród innych przykładów znalazły się „Lovely Day” Billa Withersa oraz „Golden” Harryja Stylesa.
Liczba co najmniej 392 przypadków wykorzystania nie musi oznaczać, że chodzi o 392 różne utwory. Zgodnie z dostępnymi informacjami z pozwu niektóre nagrania były wykorzystywane wielokrotnie, na różnych profilach lub w różnych kampaniach. Jest to istotna różnica również dla ewentualnego ustalenia wysokości odszkodowania, ponieważ amerykańskie prawo autorskie przewiduje ustawowe odszkodowanie za każde naruszone dzieło, a nie automatycznie za każdą pojedynczą publikację lub każde wykorzystanie. Sony domaga się od sądu odszkodowania, trwałego zakazu dalszego nieuprawnionego korzystania ze swoich nagrań, zwrotu kosztów oraz innych środków prawnych, które sąd może przyznać. Spółka twierdzi, że część domniemanych naruszeń była świadoma i umyślna, co ma znaczenie, ponieważ przepisy amerykańskie w określonych okolicznościach pozwalają na znacznie wyższe ustawowe odszkodowania za umyślne naruszenie.
Sony twierdzi, że Kroger dobrze znał zasady licencjonowania
Centralna część argumentacji Sony dotyczy twierdzenia, że Kroger nie mógł rozsądnie uznawać, iż komercyjne wykorzystanie muzyki w mediach społecznościowych nie wymaga odrębnego zezwolenia. Według pozwu The Kroger Co. zawarł w latach 2017-2025 co najmniej 14 umów licencyjnych z Sony Music dotyczących wykorzystania nagrań Sony w reklamie, a część tych umów wyraźnie obejmowała internet i media społecznościowe. Sony powołuje się na tę historię relacji biznesowych jako dowód, że Kroger i jego spółki powiązane wiedziały, iż sama dostępność utworu na platformie cyfrowej nie oznacza zezwolenia na wykorzystanie go w kampanii reklamowej. Innymi słowy, przedmiotem tego postępowania nie jest to, czy zwykły użytkownik sieci społecznościowej może wybrać określony utwór z dostępnej biblioteki muzycznej, lecz to, czy reklamodawcy korporacyjni uzyskali prawa wymagane do komercyjnego wykorzystania chronionego nagrania. Właśnie tę różnicę Sony chce uczynić centralnym punktem sporu.
Jednym z konkretnych przykładów, na które powołuje się Sony, jest licencja na utwór „Do You Believe in Magic” grupy The Lovin’ Spoonful w świątecznej kampanii Krogera z 2020 roku. Według twierdzeń powodów licencja obowiązywała przez siedem tygodni, od 13 listopada do 31 grudnia 2020 roku, i obejmowała telewizję, radio, internet oraz media społecznościowe. Sony twierdzi, że wersje kampanii po wygaśnięciu licencji pozostały publicznie dostępne na kontach kilku marek Krogera, w tym City Market, Baker’s, Dillons, King Soopers, Fry’s Food Stores, Pick ’n Save i Ralphs. W pozwie wskazano, że jeden film na koncie Ralphs był nadal dostępny 17 sierpnia 2026 roku, ponad pięć i pół roku po zakończeniu wskazanego okresu licencyjnego. Jeżeli twierdzenia te zostaną potwierdzone, przykład ten może mieć znaczenie dla próby wykazania przez Sony, że sporne wykorzystanie nie wynikało ze zwykłej niejasności dotyczącej zasad platformy.
Ostrzeżenie z 2025 roku i publikacje kontynuowane w 2026 roku
Sony twierdzi, że po raz pierwszy poinformowało Krogera o domniemanych naruszeniach 30 czerwca 2025 roku. Zgodnie z pozwem pomimo tego ostrzeżenia nadal pojawiały się nowe sporne treści, a najnowsza rzekomo nieuprawniona publikacja została odnotowana 12 sierpnia 2026 roku, zaledwie dziewięć dni przed wniesieniem pozwu. Wytwórnia twierdzi również, że próbowała uzgodnić tak zwaną umowę o zawieszeniu biegu terminów, czyli rozwiązanie prawne pozwalające obu stronom rozmawiać o możliwym rozstrzygnięciu bez ryzyka, że podczas negocjacji upłyną określone terminy na dochodzenie roszczeń. Sony twierdzi, że Kroger nie zgodził się na takie rozwiązanie, a dalsze pojawianie się spornych publikacji w połączeniu z brakiem porozumienia doprowadziło do wniesienia pozwu. Argumenty Krogera dotyczące tych zarzutów nie zostały jeszcze publicznie ustalone w postępowaniu sądowym, dlatego na razie nie można stwierdzić, w jaki sposób spółka będzie kwestionować twierdzenia Sony ani jakie środki obrony podniesie.
Dla Sony kwestia wcześniejszego ostrzeżenia jest szczególnie ważna ze względu na żądanie, aby domniemane naruszenia zostały uznane za świadome, czyli umyślne. Zgodnie z amerykańską ustawą o prawie autorskim zwykły zakres ustawowego odszkodowania za jedno naruszone dzieło wynosi od 750 do 30 000 dolarów amerykańskich, natomiast jeżeli właściciel praw wykaże, a sąd ustali, że naruszenie było umyślne, sąd może zasądzić do 150 000 dolarów za każde dzieło. Nie oznacza to, że Sony automatycznie otrzyma maksymalną kwotę, ani że 150 000 dolarów można po prostu pomnożyć przez 392 sporne przypadki wykorzystania. Ostateczny skutek finansowy zależy od tego, które dzieła zostaną objęte udowodnionymi naruszeniami, jaki będzie status prawny poszczególnych nagrań i rejestracji, czy zostanie stwierdzona umyślność oraz które roszczenia sąd uwzględni. Na tym etapie postępowania nie określono kwoty, którą Kroger miałby zapłacić.
Duży budżet marketingowy również stał się elementem sporu
Sony powołuje się w pozwie także na skalę działalności reklamowej Krogera. Zgodnie z rocznym sprawozdaniem Krogera złożonym amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd spółka wykazała w roku obrotowym 2025, zakończonym 31 stycznia 2026 roku, około 1,18 miliarda dolarów kosztów reklamy. Sony wykorzystuje tę informację jako część argumentacji, że chodzi o doświadczonego reklamodawcę, który dysponował zasobami i wcześniejszym doświadczeniem niezbędnym do uzyskiwania licencji muzycznych. Sama wielkość budżetu marketingowego nie dowodzi jednak naruszenia; sąd będzie musiał oprzeć odpowiedzialność na konkretnych dowodach dotyczących praw, sposobu wykorzystania oraz roli poszczególnych pozwanych.
Oprócz bezpośredniego naruszenia praw autorskich pozew obejmuje również twierdzenia dotyczące odpowiedzialności pomocniczej i pośredniej. Sony próbuje między innymi powiązać centralną strukturę korporacyjną Krogera oraz jego funkcje marketingowe z treściami publikowanymi przez spółki zależne lub opłacanych influencerów. W amerykańskim prawie autorskim takie formy odpowiedzialności wtórnej mogą mieć znaczenie, gdy dana strona niekoniecznie osobiście dokonała każdego pojedynczego działania, ale zarzuca się jej, że zachęcała do naruszenia przez inną osobę, umożliwiała je, nadzorowała je lub czerpała z niego korzyści w warunkach określonych przez orzecznictwo. To, w jakim stopniu takie argumenty będą miały zastosowanie w tej sprawie, będzie zależeć od dowodów dotyczących tego, kto zlecał tworzenie treści, kto je zatwierdzał, jaką kontrolę Kroger sprawował nad spółkami powiązanymi i influencerami oraz jakie wewnętrzne zasady obowiązywały w zakresie korzystania z muzyki. Sam fakt powiązania korporacyjnego nie oznacza automatycznie odpowiedzialności za każdą sporną publikację.
Dlaczego utwór dostępny w sieci społecznościowej nie musi być „bezpłatny” do wykorzystania w reklamie
Sprawa otwiera szersze zagadnienie, które od lat stwarza ryzyko dla marek, agencji marketingowych i twórców treści komercyjnych. Sieci społecznościowe mogą oferować użytkownikom szeroki wybór muzyki na podstawie umów zawieranych przez same platformy z właścicielami praw, jednak zakres tych praw nie musi być taki sam dla użytkowników prywatnych, kont firmowych, postów sponsorowanych, płatnych reklam i kampanii influencerów. W przypadku wykorzystania znanego utworu w filmie reklamowym mogą nakładać się na siebie różne prawa, w tym prawa do samej kompozycji muzycznej oraz prawa do konkretnego nagrania dźwiękowego. Pozew Sony koncentruje się na prawach do nagrań dźwiękowych kontrolowanych przez Sony Music Entertainment i powiązane wytwórnie płytowe. Dlatego fakt, że utwór jest technicznie dostępny w aplikacji, nie rozstrzyga automatycznie, czy określony użytkownik biznesowy ma pozwolenie na wykorzystanie go do promocji produktu lub usługi.
Dla dużych przedsiębiorstw dodatkowy problem stanowi zdecentralizowany marketing: liczne marki, profile lokalne, agencje i influencerzy mogą jednocześnie tworzyć treści według różnych procedur. Spór ma więc znaczenie także poza branżą muzyczną, ponieważ podkreśla potrzebę prowadzenia jasnej dokumentacji dotyczącej okresu obowiązywania licencji, dozwolonych platform, terytorium oraz rodzajów kampanii. Szczególne ryzyko pojawia się, gdy film promocyjny pozostaje publicznie dostępny po wygaśnięciu licencji ograniczonej czasowo.
Sprawa wpisuje się w szerszą kampanię wytwórni płytowych przeciwko nieuprawnionemu wykorzystywaniu muzyki w reklamach
Kroger nie jest pierwszą dużą spółką, przeciwko której Sony w ostatnich latach wszczęło postępowanie dotyczące wykorzystywania muzyki w treściach publikowanych w mediach społecznościowych. Music Business Worldwide informuje, że w 2024 roku Sony zakończyło spór z grupą hotelową Marriott, w którym twierdziło, że jego nagrania były bez zezwolenia wykorzystywane w setkach publikacji związanych z hotelami. W marcu 2026 roku Sony zawarło również ugodę z University of Southern California w sporze dotyczącym muzyki w publikacjach kont sportowych. Także inne duże wytwórnie, w tym Universal Music Group i Warner Music Group, w ostatnich latach wszczynały podobne postępowania przeciwko markom handlowym, hotelarskim, gastronomicznym i modowym w związku z komercyjnym wykorzystywaniem nagrań w mediach społecznościowych. Wspólnym elementem tych spraw jest dążenie branży muzycznej do wyraźnego oddzielenia konsumenckiego korzystania z muzyki w ramach platformy od wykorzystywania tej samej muzyki jako elementu płatnej reklamy.
Dla wytwórni płytowych takie sprawy mają również szersze znaczenie biznesowe, ponieważ licencje na reklamy i inne projekty audiowizualne stanowią ważny element komercyjnego wykorzystywania katalogów. Warunki zależą od czasu trwania, terytorium, platformy oraz zasięgu kampanii. Z drugiej strony obrona w podobnych sporach może twierdzić, że wykorzystanie było dozwolone na podstawie umów, zasad platformy lub istniejących licencji. W sprawie Krogera ważne będzie zatem to, jaką dokumentację dotyczącą praw i procesów marketingowych przedstawią obie strony.
Co dalej przed sądem federalnym w Los Angeles
Zgodnie z publicznie dostępnym rejestrem sądowym powodami w sprawie są Sony Music Entertainment, Alamo Records, Arista Music, Arista Records, LaFace Records, Provident Label Group, Records Label, Sony Music Entertainment US Latin, Ultra Records i Zomba Recording. Po stronie pozwanych znajduje się The Kroger Co. oraz szereg spółek powiązanych, w tym 84.51, Dillon Companies, Ralphs Grocery Company, Fred Meyer Stores, Fred Meyer Jewelers, Smith’s Food & Drug Centers, spółki Roundy’s, Harris Teeter, Murray’s Cheese, Relish Labs i Vitacost.com. Vitacost jest szczególnie interesujący, ponieważ Kroger sprzedał tę spółkę firmie iHerb w styczniu 2026 roku, jednak Sony twierdzi, że sporne filmy powstały w okresie, gdy Vitacost należał do Krogera, a część treści pozostawała dostępna również po sprzedaży. Sprawa została wniesiona jako spór z zakresu prawa autorskiego, a Sony zażądało procesu przed ławą przysięgłych.
Kolejny etap postępowania powinien obejmować odpowiedź pozwanych, ewentualne wnioski proceduralne, wymianę dowodów oraz, jeżeli nie dojdzie do ugody lub wcześniejszego rozstrzygnięcia sądu, dalsze postępowanie prowadzące do procesu. Obecnie nie potwierdzono oficjalnie, czy strony będą próbowały zawrzeć ugodę, ani nie wiadomo, czy Kroger będzie kwestionował własność poszczególnych nagrań, zakres dochodzonych praw, teorię Sony dotyczącą odpowiedzialności wtórnej lub inne elementy pozwu. Ważne jest również, że samo wniesienie pozwu nie oznacza, iż Kroger został uznany za odpowiedzialnego. Sony będzie musiało udowodnić swoje twierdzenia, natomiast pozwani będą mieli możliwość przedstawienia obrony i zakwestionowania zarzutów. Dopóki sąd nie wyda rozstrzygnięcia lub strony nie osiągną prawnie wiążącego rozwiązania, co najmniej 392 sporne przypadki wykorzystania pozostają zarzutami z pozwu, a nie naruszeniami stwierdzonymi przez sąd.
Źródła:
- U.S. District Court / Justia - publiczne dane dotyczące sprawy Sony Music Entertainment et al. v. The Kroger Co. et al., numeru sprawy, daty wniesienia pozwu i stron (link)
- Music Business Worldwide - twierdzenia z pozwu dotyczące co najmniej 392 przypadków wykorzystania, wcześniejszych licencji, ostrzeżenia Krogera, przykładów utworów i żądanych środków prawnych (link)
- Music Times - dane dotyczące pozwanych spółek powiązanych, rozkładu spornych publikacji oraz statusu postępowania po wniesieniu pozwu (link)
- U.S. Securities and Exchange Commission - roczne sprawozdanie Krogera za rok obrotowy 2025 oraz informacja o 1,18 miliarda dolarów kosztów reklamy (link)
- U.S. Copyright Office - przepisy sekcji 504 amerykańskiej ustawy o prawie autorskim dotyczące ustawowego odszkodowania oraz możliwości podwyższenia go do 150 000 dolarów za umyślne naruszenie w odniesieniu do każdego dzieła (link)